Ebrulife: het is ook mijn stad

Je weet toch: gewoon doorlopen, nergens iets van zeggen. Maar als iedereen dat áltijd doet, dan is het einde zoek. Oftewel: hoe twee jongemannen me behoedden voor klappen.

Geen haar op mijn hoofd dat zelfs maar overwoog om mijn mond te houden, afgelopen zomer in de eerste klas stiltecoupé toen daar een kansenparel z’n moeder ging bellen met de speaker aan. Aan het einde van de dag was het een half miljoen views voor mij tegenover de kansenparel maar wat bijbleef was die éne reactie die unaniem over me uit werd gestort: ‘wil je dat nooit meer doen, dat is gevaarlijk’.

Gevaarlijk

Zo ver zijn we dus afgegleden in Nederland dat mensen aanspreken op hun gedrag ‘gevaarlijk’ heet te zijn. Hoewel, mensen? Jongeren. Kansenparel. De niet blonde blauwogige jongeren, medemensen van dit land, moet je vermijden is de consensus want dat is gevaarlijk. Voor je het weet heb je een mes tussen je ribben. En ja, een fractie van een seconde dacht ik aan dit advies, toen ik over de oude Binnenweg richting Uniqlo liep; jullie columnist was onderweg om een merino slaapshirtje te kopen. Achter mij klonk herrie: luide muziek die steeds dichterbij kwam. Je draait je om en je ziet precies wat je niet wilt zien. Een vrouw op stevige boots, gedrongen figuur, donkere kleding, speakertje om haar nek, volume knop op maximaal. Een fractie van een seconde herinner je dan: ‘wil je dat nooit meer doen, dat is gevaarlijk’.

Gelukkig volgt er altijd een volgende fractie: deze vrouw is a-sociaal en stoort niet alleen mij maar iedereen hier. En niemand zegt er wat van, want iedereen denkt ‘laat gaan, voor je het weet heb je een mes tussen je ribben’.

Ik niet natuurlijk. Ik denk ‘doe ff normaal, hou es op met die herrie a-sociale kuttrut’.

Agressie

Het voordeel van ouder worden, is dat je kunt beoordelen of je gedachten ook uitgesproken moeten worden. In dit geval vertaalde ik ze in een vriendelijk doch terecht: ‘Misschien moet je je muziek even uitzetten als je door de stad loopt’. Uiteraard waren dit ook niet de woorden die deze vrouw wilde horen. Geschreeuw - haar geschreeuw - volgde. Ik moest me er niet mee bemoeien, ik moest doorlopen, ze ging me slaan, ik mocht haar niet achtervolgen, ga wég!

Een ander voordeel van ouder worden, is dat je kalm blijft. In plaats van op dezelfde toon terug te reageren, bleef ik herhalen wat ik zei: ‘ik denk dat je je muziek moet afzetten, je maakt herrie. Je moet ook niet zo schreeuwen… En je blijft van me af!’ Mijn armen voor me uit, hield ik haar op afstand terwijl ze haar tirade voorzette. Luidruchtig.

‘Mevrouw het is het niet waard’

En dan is het toch wel fijn dat je in een wereldstad woont en niet in een treincoupé eerste klas zit met zonder mensen. Waar ze vandaan kwamen weet ik niet maar winkeliers kwamen hun winkels uit, mannen kwamen om ons heen staan en één man sprong er tussen: ‘mevrouw laat gaan, mevrouw het is het niet waard.’ De (jonge) man bleef op me in praten terwijl achter zijn rug de agressieve en duidelijk verwarde vrouw tekeer bleef gaan. ‘BLIJF WEG VAN ME, JIJ MAG ME NIET ACHTERVOLGEN GA WEG!’ terwijl ze wegbeende richting het Binnenwegplein.

‘Mevrouw u weet toch, het is gevaarlijk in de stad, Er zijn zoveel verwarde mensen, zo agressief, u moet het laten gaan, niet aanspreken, het is gevaarlijk in de stad.’ Ik hóór wat hij zeg, ik begrijp wat hij zegt en hij heeft gelijk. ‘Maar het is ook mijn stad,’ zeg ik. ‘Als we er allemaal niets van zeggen, wordt het alleen maar erger.’ Eerlijk? Ik voel me hopeloos, hulpeloos. Vorige week een dakloze in mijn portiek, dezelfde middag een dakloze aan de achterkant van mijn huis, nu dit. Dit kán niet, dit is ook mijn stad - MIJN stad.

‘GA STEMMEN!’

‘Volgende week kunnen we er wat aan doen, dat weet u toch mevrouw? Volgende week kunnen we stemmen. U moet gaan stemmen mevrouw.’

De toonhoogte van deze man, zijn indringende woorden en het lef dat hij er tussenin sprong: het is ontroerend. De verwarde vrouw loopt nog steeds schreeuwend over de oude Binnenweg ‘Jij mag me niet achtervolgen’. Ik moet toch recht richting Uniqlo; de jonge man vraagt of hij mee moet lopen. Nee. ‘Wat moeten we stemmen dan?’

‘Maakt niet uit mevrouw, als u maar gaat stemmen.’

‘Laat gaan’

Het vertrouwen van de jeugd. Cute. Ik bedank de man en loop verder. Als ik bij het zebrapad sta om over te steken, komt de vrouw weer aangebonjourd: ik achtervolg haar en ze gaat me een lesje leren schreeuwt ze. Een fietser die aan komt rijden en het ziet gebeuren, rijdt z’n fiets tussen ons in (serieus!) en voorkomt dat ze kan uithalen. Ook deze jongeman praat op me in: laat gaan. Ook deze jongeman vraagt of hij met me mee zal lopen. Sweet. Ik bedank en loop, 112 bellend, verder. De vrouw schreeuwt het Binnenwegplein bij elkaar maar loopt de andere kant uit terwijl ik Uniqlo inloop.

Welke kleur??

Tien minuten later sta ik mét merino shirtje buiten, er zijn inmiddels drie agenten gearriveerd. Ze horen me aan, nemen foto’s van mijn foto van de vrouw en praten in hun portofoons. Nog’ ns vijf minuten later druk ik de indalende gedachte weg dat het erger had kunnen aflopen. Een buurman van drie blokken verderop belt, hij heeft last van het hangtuig voor zijn pand. Hij hoort mij aan en snoeft: ‘Welke kleur had die vrouw?’

Net als de twee jongemannen die ertussenin sprongen, had die vrouw een donkere kleur. ‘Het zit ‘m niet in de kleur,’ zegt ik. ‘Het zit ‘m in het gebrek aan opvang. Al die gekken en criminelen op straat, het kán gewoon niet.’ Buurman concludeert dat Rotterdam PVV de grootste gaat maken.

Niet dat dat zin heeft.

Wat nu?

We hebben gestemd. Ik heb gestemd. En nu? Wat nu Rob Jetten, Dilan Yesilgöz, Jesse Klaver, wegloper Frans Timmermans, Henri Bontenbal. Wat. NU?